Przed wybuchem drugiej wojny światowej tryumfy w naszym kraju dzierżyła marka motocykli Sokół. Rozpropagowane przez wojsko cieszyły się dużą popularnością również wśród cywili (zwłaszcza ich mniejsze wersje). Serwis motorów w tym okresie czasu wiązał się ze szczątkową znajomością techniczną u właściciela pojazdu, naprawa również odbywała się we własnym zakresie, motory jednak były sprawne i wytrzymałe – mogły, zatem jeździć przez wiele lat. Co po Sokole? Ostatni Sokół zjechał z taśmy w 1939 roku, potem nastąpił okres impasu, jeżeli chodzi o produkcję polskich motocykli. Coś zaczęło się dziać dopiero po 1950 roku. Mamy rok 1954. Na światło dzienne wyjeżdża nowe dziecko Warszawskiej Fabryki Motocykli. Mały, zgrabny motorek jednocylindrowy, dwusuwowy o pojemności 123 cm3 potrafił wytworzyć moc nawet 9 KM (model S32)! Nigdy nie została stworzona odpowiednia nazwa dla tego maleńkiego cudu techniki, określany był, zatem skrótem od fabryki gdzie został wytworzony, czyli WFM. WFM nie był motocyklem turystycznym. Nie posiadał takiej mocy jak Sokół i nie nadawał się do dalekich przejażdżek. Był za to lekki, sprawny i niesamowicie wytrzymały. Dodatkowo konstrukcyjnie był tak prosty, że jeżeli tylko ktoś posiadał szczątkowy zamysł techniczny to naprawa nie stanowiła dla niego żadnego problemu. WFM zyskał dużą popularność na wsiach, gdzie był idealnym transportem pomiędzy poszczególnymi wioskami. Można nim było jechać również na małe zakupy. Sprawdzał się jednak również w miastach! A to ze względu na swoje małe rozmiary. Można nim było bez problemu przejechać wąską uliczkę, zatem można się było przedostać z jednego końca miasta na drugi omijając wszystkie korki. WFM swoim wyglądem przypominał motorynkę. Sam zakład produkował również motory tego typu. Skierował swoje usługi do ludzi, którzy chcą się przedostać z miejsca na miejsce w jak najkrótszym czasie na niewielkim odcinku. Cieszyły się sporą popularnością wśród młodzieży, niestety ich produkcja nie dotrzymała lat 70-tych, a same motory stały się historią