Polska motoryzacja przed drugą wojną światową rozwijała się niesamowicie sprawnie. Historycy zresztą pisali, że gdyby nie druga wojna światowa oraz okres komunizmu w Polsce, obecnie nasza gospodarka byłaby na równi z gospodarkami państw z Europy zachodniej. Przed drugą wojną światową był produkowany Sokół – masywny motocykl używany przez polską armię. Jeszcze w 1938 roku powstała natomiast fabryka innego polskiego motoru, którego produkcja utrzymywała się do roku 1970. Mowa o motocyklu SHL. Skąd nazwa SHL? Są to pierwsze litery od nazwy firmy, która zajęła się produkowaniem tego sprzętu, czyli od Suchodniowskiej Huty Ludwików. Suchodniowska Huta Ludwików mająca swoją siedzibę w Kielcach, dosłownie w momencie, kiedy zaprzestano produkować Sokoły, zaczęła wypuszczać na rynek małe motocykle krótkodystansowe. Pierwszy model, który opuścił taśmę został nazwany SHL 98. Był to model jednocylindrowy, dwusuwowy o pojemności 98 cm3. Moc maksymalna tego modelu wynosiła 3 KM (w następnych modelach zwiększono ją trzykrotnie do 10 KM przy 5 tyś. Obrotów na minutę). SHL były pierwszymi polskimi motocyklami, które zaczęto używać do wyścigów. Były to oczywiście konkretne modele np. RJ2, które niestety nie dotarły do naszych czasów. W RJ2 po raz pierwszy zastosowano w polskim motocyklu rozwiązania powszechnie używane w maszyna z zachodu, mowa tu o tylnym zawieszeniu na suwakach oraz o zastosowaniu konstrukcji widelca teleskopowego. SHL po wojnie był produkowany na równi z innym polskim motorem WFM. W roku 1952 zresztą produkcja SHL została przeniesiona z Kielc do Warszawy do Warszawskiej Fabryki Motocykli, której wizytówką był właśnie WFM. SHL był zawsze motorem o pewnej klasie. Wersje dostępne dla klientów nie posiadały może takiej mocy jak te sportowe, miały jednak ów dziki, sportowy charakter. Były zresztą dużo ładniejsze od WFM-ów, które wyglądem przypominały motorynki. Były to również jedne z pierwszych maszyn produkowanych na eksport (głównie do Stanów Zjednoczonych oraz do Indii).